ගලා හැලුනා
ඔබේ මුදු ගුණ
දයා - කරුණා
ඔබ අහස වී
අප පොළොව වී
ඔබ පොහොසත්ව
අප දුප්පත්ව !
බොහෝ ඈතින් සිටිද්දී
කාලය ගෙවී
පොලොව අහසට
කෙමෙන් ළගා වී
ඔබ - අප අතරට
පරතරය අඩු වී
බඩ ගගා - දණ ගගා
සිටි අප
ඇවිදින්නට වෙර දරත්දී
සසල වුනි දෝ
ඔබේ මානය !
ඉතින් සිතුනිද ?
ගුත්තිල ට මෙන්
දැන් මට සමානය
ඔබේ නෙත්වල පිරෙන්නේ
අප තෙමා දැන් ගිලෙන්නේ
නිමාවක් නැති
ඊර්ෂ්යාවය......
No comments:
Post a Comment