නැවත නො එන්නද අරුණෝදේ
මිතු කැළ සමගින්
සමු අරගෙන
ඇයි සොදුරු කැදැල්ලට
නොකියා ගියේ....
නුඹ නැති දුක
නුඹ සෙවනේ
ඇසේය වියෝසුසුම්
නුඹේ සුවදයි
නුඹේ කුටියේ ඇත්තේ
පිළිරුව හදේ මැවේ...
මා හද දෙවොලේ
පිපි කුසුමයි නුඹ
නුඹත් නොදන්නා
අපිත් නොදන්නා
මොහොතක සුසුමන් පාව ගියේ
සසර පුර සැරි සරන තුරා
අපේම වී අපි ඉමු සුහදේ
අවසන පතනෙමු
ලැබගන්නට
ඒ අජරාමර නිවන් සුවේ...
No comments:
Post a Comment